Een unieke dubbelslag voor de familie Petrie

Voor het eerst kroonden broer en zus Emma en James Petrie zich in hetzelfde jaar tot clubkampioen. Een unieke prestatie die niet alleen sportief bijzonder is, maar ook een sterke emotionele betekenis heeft voor hun familie en voor onze club.

Hun vader David (PGA professional) speelde jarenlang een belangrijke rol binnen de club en blijft, ook jaren na zijn overlijden, voor veel leden een warme herinnering.

Emma en James blikken terug op hun kampioenschap, hun jeugd op de club en hun sterke verbondenheid met De Palingbeek. 

Eerst en vooral: hoe bijzonder is het om dit jaar samen clubkampioen te worden?

David Petrie

 "Het was werkelijk iets heel bijzonders, al hebben we dat op het moment zelf misschien niet volledig beseft. We zaten (Emma vooral, bij de mannen was de sfeer wat meer ontspannen) nog enorm in onze focus na de wedstrijd.

Het besef is pas achteraf echt gekomen, toen we van heel veel mensen berichten ontvingen die zichtbaar geëmotioneerd waren. Ze gaven aan wat een prachtig moment dit was, en dat papa hier enorm trots op geweest zou zijn. Het doet deugd om te zien dat veertien jaar later nog zoveel mensen zo geraakt worden. Het toont ons dat onze papa zeker niet vergeten is, en dat is misschien wel het mooiste van alles." 

Hoe hebben jullie die dag zelf beleefd? Was er veel spanning of konden jullie er ook echt van genieten?

Emma: "Ik keek er enorm naar uit, want er hangt altijd een fijne en ontspannen sfeer onderling. Natuurlijk had ik ook wat stress, maar dit jaar voelde ik me erg goed voorbereid, onder andere dankzij mijn deelname aan de interclub.

Doorheen de dag heb ik vooral genoten van het moment en de kans om er te mogen staan. De baan lag er bovendien prachtig bij. Ik heb ook een aantal heel sterke shots gespeeld, waarvan ik zelf nog niet wist dat ik ze in mij had."

James: "Ik keek er naar uit, want het was al een tijdje geleden dat ik had meegedaan doordat het altijd dicht bij de examens valt. Het clubkampioenschap heeft altijd een leuke sfeer en ik weet op voorhand dat het een dag wordt met zowel frustrerende als mooie momenten. Op voorhand had ik niet veel stress, maar eens de dag zelf aanbrak was de spanning toch wel aanwezig."

Wanneer begonnen jullie te voelen: “Dit zou wel eens een mooie dag kunnen worden”?

Emma: "Ik ben die dag opgestaan met de gedachte: 'ik ga winnen', en die mindset heb ik de hele tijd vastgehouden. Dat was ook het eerste wat ik zei tegen mijn flightgenoten, Arnaud (Mottrie) en Phili (Vandekerkhove).

De eerste ronde ging heel goed. Vanaf hole 1 voelde ik dat mijn putting sterk zou zijn. Over de 36 holes heb ik zelfs geen enkele drieputt gemaakt. Na de eerste 18 holes was ik dan ook heel tevreden met mijn score van +4. Toen ik zag dat ik de tweede ronde met twee slagen voorsprong kon starten, gaf me dat nog extra vertrouwen.

Wat ook een extra boost gaf aan mijn motivatie, was dat James bij de mannen op dat moment eerste stond. Het idee dat we misschien allebei konden winnen, zou echt een bijzonder mooi moment geweest zijn.

Tijdens de tweede ronde kwam Louise (Buydens), mijn vaste steun, me bijstaan. Ik was goed gestart en na 8 holes had ik een voorsprong van vijf slagen. Die marge gaf me wat rust, want ik weet van mezelf dat er soms nog een double of triple bogey tussensluipt — en inderdaad, de volgende hole was het zover. Ik maakte een 7, terwijl Virginie een par speelde.

Enkele holes later was mijn volledige voorsprong verdwenen en kwam Virginie zelfs één slag voor. Op dat moment heeft Louise me echt geholpen om te blijven vechten en niet op te geven.

Op hole 15, na een minder goed shot, sloeg ik een fenomenale slag uit de bunker. Toen voelde ik: dit komt goed. En op hole 18, na een (onbewust) risicovolle slag door het bos — wat voor de supporters wel wat stress opleverde — lag mijn bal perfect op 100 meter van de pin. Op dat moment wist ik dat ik het zou kunnen afmaken.

Het werd een heel mooie en spannende strijd. Bedankt, Virginie — we tillen elkaar naar een hoger niveau!"

James: "Op voorhand zei ik tegen mezelf (en ook meermaals tegen mijn tegenstanders) dat ik zeker ging winnen 😊. Tijdens de dag speelde ik over het algemeen goed golf, maar af en toe echt een slechte hole die ervoor zorgde dat mijn voorsprong beperkt bleef. Na 18 holes stonden Emma en ik allebei aan de leiding, en op dat moment voelde ik al dat het onze dag ging worden.

In de tweede ronde was ik heel goed van start gegaan en op een bepaald moment stond ik 5 slagen voor. Ik dacht dat het al binnen was en dat niemand mij nog ging inhalen. Volgende hole, direct een reality check: een 8 op hole 9 en weg was mijn voorsprong. Golf blijft een les in nederigheid. De holes erna was het zoeken naar mijn swing, en nog meer naar mijn golfballen, wat tot de nodige frustratie leidde.

Gelukkig was Thijs (Bille) er als caddie in de tweede ronde. Met zijn grappen hield hij de sfeer luchtig, maar hij wist me ook op het juiste moment terug te focussen. Het bleef heel close met Arnaud, en ook Clément kwam vanuit een onverwachte hoek gevaarlijk dichtbij. Op de green van hole 15 hoorde ik dat Emma had gewonnen, en vanaf dat moment wist ik dat het onze dag ging worden en dat broer en zus de clubkampioenen van 2026 zouden zijn. Er volgden nog wat spannende momentjes waar ik eerlijk gezegd af en toe een beetje geluk bij had, maar uiteindelijk heb ik aan het langste eind getrokken 😊."

Was er achteraf een mooi moment samen of met de familie dat is bijgebleven?

"De knuffel nadat we samen in het water werden gesmeten, zal ons nog lang bijblijven.

We zijn nog niet met de hele familie samen aan tafel geraakt, maar dat gaan we binnenkort uitgebreid vieren."

https://www.youtube.com/shorts/8QF_DmD6hNk

Voor leden die jullie wat minder goed kennen: hoe zijn jullie eigenlijk met golf gestart?

"Als kind brachten we ontzettend veel tijd door op de Palingbeek. Als we papa wilden zien, moesten we nu eenmaal naar zijn werk en dat deden we met veel plezier. We gingen hem graag eens opzoeken, al vond hij het waarschijnlijk niet altijd even ideaal wanneer we zijn les onderbraken om te vragen of we een zakje chips mochten bestellen. 😊

Zo hebben we eigenlijk ook zelf de golfkriebel te pakken gekregen. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we hier zelfs leren fietsen."

Wat vinden jullie vandaag het leukste aan golf?

Emma: "Enerzijds kan ik er al mijn energie in kwijt. Hoe beter je wordt, hoe kleiner de foutmarge, waardoor je slagen steeds preciezer moeten zijn en je focus moet blijven behouden. Dat motiveert me ook om te blijven trainen en mezelf te verbeteren.

Daarnaast geniet ik er enorm van om te spelen met mijn grootouders, Marie-Odette en Pierre — echte vaste waarden binnen onze club. Zij hebben al jaren hun vaste moment op zaterdagochtend (rond 9u30-10u), en we mogen altijd aansluiten.

Mama en Kris spelen dan weer steevast op zaterdagochtend in Koksijde, waar we ook regelmatig de gewoonte hebben om mee te spelen.

En natuurlijk laten we ons achteraf graag verwennen met een gezellig etentje."

James: "Het leukste vind ik het gaan voor de onmogelijke slag, wetende dat het 9 op de 10 keer een complete flop wordt. Maar die ene keer dat het lukt geeft zoveel voldoening dat je de vorige negen meteen vergeet. En zoals Emma ook aanhaalt, is het mooie aan golf dat je het kan spelen met verschillende generaties. Samen de baan op met je grootouders en daar mooie momenten mee beleven, dat is iets wat je in weinig andere sporten hebt."

Jullie hebben een lange band met de club. Wat maakt deze plek voor jullie speciaal?

Emma: "De Palingbeek voelt voor mij als een tweede thuis. De club brengt me rust en ligt in een prachtige omgeving. Papa is er ondertussen helaas al meer dan tien jaar niet meer, maar hij leeft nog sterk verder in de harten van zoveel mensen. Dat voelen we telkens opnieuw wanneer we hier zijn. Het geeft ons het gevoel dat hij nog altijd een stukje bij ons is."

James: "Ik ben hier eigenlijk opgegroeid. Ik heb leren golfen op deze baan en ken er elke hole, elke boom en elk hoekje. Telkens als ik aankom voelt het dan ook als thuiskomen. De club is de plek waar we samen veel tijd hebben doorgebracht met papa, waardoor het voor ons meer is dan gewoon een golfclub."

Zijn er bepaalde herinneringen aan vroeger op de club die spontaan terugkomen op zo’n kampioenschapsdag?

Emma: "Samen met mijn broers hebben we hole 18 eens een fotoshoot gedaan. De foto’s zijn gemaakt geweest door ‘Foto Frank’. Telkens als ik op hole 18 sta komen deze herinneringen naar boven, weet nog dat we toen ook heel veel gelachen hadden. Het leukste was natuurlijk dat we stiekem ook mochten rijden met de buggy.

James: "Twee dingen komen altijd spontaan terug. Eerst en vooral het moment dat je na je overwinning in het water wordt gegooid, dat blijft toch altijd bij. Maar ook een wat minder fier moment: bij mijn eerste overwinning nam ik bij het in ontvangst nemen van de beker de microfoon en zei met wat te veel zelfvertrouwen "Arnaud (Mottrie), volgend jaar beter he." Dat had ik beter niet gedaan, want het jaar erop won Arnaud en hij was mijn woorden zeker niet vergeten. Tijdens zijn speech keek hij mij aan en zei hij "James, volgend jaar beter he."

Hebben jullie nog bepaalde golfdoelen of ambities voor de komende jaren?

Emma: "De eerste winst smaakt natuurlijk naar meer, dus blijf ik hiervoor gemotiveerd.

De interclub met Ladies 1 was voor mij een heel waardevolle voorbereiding. Het is een echte eer om deel te mogen uitmaken van dit team. Ik heb enorm veel geleerd uit die ervaring, zeker op het vlak van omgaan met een andere vorm van stress. Ook de caddies hebben me toen geweldig goed ondersteund.

Het heeft mij bovendien opnieuw de kriebel gegeven om op langere termijn weer deel te nemen aan nationale wedstrijden.

Dit jaar lagen Thijs en ik er meteen uit in de matchplay dubbel gemengd, volgend jaar zullen we er weer voor gaan!"

James: "Om binnen 6 jaar recordhouder te zijn bij de mannen. 😊

Eén vraag die we nog moéten stellen: wordt er thuis soms nog gezond gediscussieerd over wie de beste golfer is?

Emma: "We hebben een enorme gunfactor voor elkaar, maar na het clubkampioenschap mocht ik vaststellen dat ik nu officieel beter ben dan James en zal niet liegen dat er geen glimlach op mijn gezicht kwam."

 

James: "Zoals Emma aangeeft hebben er recent wat verschuivingen plaatsgevonden in de golfhiërarchie. Ik had stiekem gehoopt dat die dag nooit zou komen, maar het is haar meer dan gegund. Het harde werken en oefenen worden beloond. Het motiveert me wel om zelf ook terug meer te gaan golfen en de familietitel terug te claimen. ;)"

 

Onze broer Arthur is ook terug gestart met golfen in de Palingbeek, wie weet gaat hij ook op een dag de strijd aan om clubkampioen te worden...

Er zijn tot slot nog enkele mensen die Emma en James graag willen bedanken.

We willen onze mama graag in de schijnwerpers zetten. Ondanks het gemis van papa hebben wij altijd alle kansen gekregen, en werd er steeds gekeken naar onze talenten en mogelijkheden. De voorbije jaren heeft mama zich met heel haar hart voor ons ingezet, en daar zijn we haar enorm dankbaar voor.

Daarnaast zijn we ook bijzonder dankbaar dat Kris aan mama’s zijde staat. Hij zorgt niet alleen heel goed voor haar, maar ook voor ons, en dat betekent ontzettend veel.

Tot slot willen we ook graag de greenkeepers bedanken. Dankzij hun inzet lag het terrein tijdens het clubkampioenschap opnieuw in uitstekende staat. Dat is allesbehalve vanzelfsprekend en verdient absoluut meer erkenning.

Daarnaast gaat onze dank ook uit naar de backoffice, die het volledige administratieve luik tot in de puntjes heeft verzorgd, zodat alles bijzonder vlot kon verlopen.

Bedankt Emma en James voor dit mooie interview!